Φαήλος Νο 7: Ο Μεγάλος Αρχηγός

Η μεγάλη Κεντροδεξιά

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης, δικηγόρος

Ενότητα λοιπόν της μεγάλης Κεντροδεξιάς. Ενότητα μπροστά στο καθήκον και τους κινδύνους για την Πατρίδα. Αυτό απαιτούν οι καιροί. Ενότητα στη βάση, απ’ άκρου εις άκρον. Από την Λαϊκή Δεξιά και το αληθινό Κέντρο της Ιστορίας, ως το ανέστιο πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, τους προδομένους του Μνημονίου, και την πατριωτική Αριστερά. Κάτω από μια σημαία, έναν Αρχηγό. Όσοι χτίζουν την σκέψη τους και βασίζουν τις πολιτικές πράξεις τους στο αγκωνάρι του Πατριωτισμού, στον Ελληνικό Τρόπο, όσοι πιστεύουν στην αυθεντική Δημοκρατία, την ευνομία, την αξιοκρατία, το Εθνικό Κράτος. Όσοι πιστεύουν στην εθνική και λαϊκή ενότητα, στην κοινωνική δικαιοσύνη, που διασφαλίζει την κοινωνική κινητικότητα, όσοι θέλουν ελεύθερη οικονομία, μικρό αλλά αποτελεσματικό και σοβαρό Κράτος, που να παρεμβαίνει ως ρυθμιστής των στρεβλώσεων. Όσοι θέλουν Κράτος κέρβερο της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας, υπέρμαχο του Ελληνισμού, όπου γης, όλοι αυτοί, εμείς, το πλατύ λαϊκό πατριωτικό ρεύμα της νίκης, έχουμε θέση στο πλευρό ενός και μόνο Αρχηγού, σ’ ένα κόμμα, κάτω από μια και μόνο Σημαία.

Αυτό θα γίνει, όχι όμως με τους όρους της θνήσκουσας πολιτικής φεουδαρχίας.
Οι κοτζαμπάσηδες που ονειρεύονται συμφωνίες κορυφής και μοίρασμα λαφύρων, όσοι πιστεύουν ότι με άλλη μια κωλοτούμπα επί της καθεστωτικής δοκού θα γίνουν «συνέταιροι» έχουν μείνει πίσω. Οι καιροί της ανάγκης τους προσπέρασαν. Όσοι προσδοκούν να μοιράσουν τα ιμάτια της Πατρίδας παίζοντας μικροπολιτικό μπαρμπούτι κάτω από το σταυρό, ζουν στην Ιουράσιο περίοδο, μαζί με τους πολιτικούς δεινόσαυρους της «χρυσής» εποχής των δανεικών, που τώρα τα γυρίζουμε πίσω.

Η κρίση, ο αγώνας που θα δώσει ο λαός μας για επιβίωση κι εθνική επανεκκίνηση της οικονομίας, της κοινωνίας στο σύνολο της, απαιτούν μια άλλου είδους ενότητα. Όχι συνομοσπονδία συμφερόντων και κομματικών γραφειοκρατιών. Όχι συμφωνίες κορυφής «επαγγελματιών» της πολιτικής. Ενότητα της βάσης, πάνω σε κοινές ιδέες, ένταξη σε πυκνές αδιάσπαστες γραμμές, φάλαγγες του μέλλοντος από ελεύθερους Έλληνες. Εθελοντές του Πατριωτισμού και της Δημοκρατίας, της εργατικότητας και της δημιουργίας. Με φρόνημα και τιμή. Με ελπίδα. Μ’ έναν Αρχηγό που έχει ήδη σαφή μακρόπνοη εντολή, χωρίς ομαδοποιήσεις, αιρέσεις, προθεσμίες και προσωπικές αντζέντες επίδοξων βαρόνων. Με τα χέρια του ελεύθερα να σαρώσουν τα σκύβαλα, να γκρεμίσουν τους σαθρούς τοίχους της παρακμής και να χτίσουν τα στέρεα τείχη της ανάπτυξης και της ευνομίας.

Κανείς δεν χρειάζεται πια κόμμα διαμαρτυρίας. Τα προσωπικά φέουδα ή η Μονοπρόσωπη ΕΠΕ της κάθε πληγωμένης «πορφυρογέννητης» δεν αφορούν τους Έλληνες. Όποιοι θέλουν να ψηφίσουν το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ, το κάνουν απευθείας, δεν χρειάζονται μικροηγέτες – μεσάζοντες, που θα καρπώνονται την πολιτική «προμήθεια», βοηθητικούς που με υπερπατριωτικό ή τάχα «ρεαλιστικό» επίχρισμα, μετά γονατίζουν για να πατάει ο κ. Παπανδρέου και ν’ ανεβεί στο σβέρκο του λαού, μαζί με τους μουσαφιραίους της τρόϊκας.

Στο πολιτικό φάσμα, εκατέρωθεν της Νέας Δημοκρατίας, δεξιά της ή αριστερά της, υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι, απλοί πολίτες, στελέχη, βουλευτές, προσωπικότητες κάθε λογής, που έχουν την έξωθεν καλή μαρτυρία, που δεν ανήκουν στον θίασο ποικιλιών η ασώματος κεφαλή, η γυναίκα με τα γένια, το καλό Μνημόνιο και άλλα μιράκολα της μεταπολιτευτικής παράγκας. Τι με χωρίζει από την πλειοψηφία της βάσης του ΛΑΟΣ και ποιον σοβαρό λόγο έχουν να μην στηρίξουν οι απλοί ψηφοφόροι του τον Αντώνη Σαμαρά; Απολύτως κανέναν. Υπερκαλύφθηκαν πολιτικά.

Κι απ’ την άλλη, αλήθεια, τί με χωρίζει από τον Σάκη Πεπονή, τον συμμαχητή του Κίτσου Μαλτέζου στην Αντίσταση κατά των Γερμανών, τον Γραμματέα της νεολαίας του Μαύρου Καβαλάρη κι από τους σπάνιους ευπατρίδες των παλαιότερων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ; Τί με χωρίζει από τον πατριώτη πρώην Αντιπρόεδρο της Βουλής, τον Παναγιώτη Κρητικό, τον μαχητή του αληθινού Κέντρου, που, πριν γίνει μαχόμενος δικηγόρος και μπει στην Βουλή, είχε ήδη 1000 οικοδομικά ένσημα; Τι με χωρίζει από τον ακέραιο Έλληνα Αξιωματικό, τον Ναύαρχο (ε.α.) Χρήστο Λυμπέρη; Πόσοι άλλοι…Δεν λέω πως θα ‘ρθουν. Όμως, ως ο έσχατος των 800.000 που πλημμύρισαν τις κάλπες στις 29/11/2009, σκέφτομαι φωναχτά κι η ταπεινή προσωπική μου γνώμη είναι, πως με ανθρώπους σαν αυτούς κι άλλους πολλούς, δεν με χωρίζει τίποτα. Και τα «παπαγαλάκια» ας μην ψάξουν ίντριγκες και μυστικές διαβουλεύσεις. Δεν υπάρχουν. Μάχιμος είμαι κι όχι της στρατολογίας. Απλώς, λέω πως Έλληνες σαν αυτούς, θέτουν πρότυπο. Έχουν αρετή.

Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τον τόπο και τον λαό, προβεβλημένοι του δημοσίου βίου ή αφανείς ήρωες της καθημερινότητας.

Η αληθινή αριστοκρατία του τόπου δεν είναι οι παρηκμασμένοι γόνοι της πολιτικής φεουδαρχίας ή οι «λαϊκοί» λαθρεπιβάτες της, που κατά βάθος περιφρονούν τον λαό. Δεν είναι οι εκατό τραπεζίτες και τα σόγια τους, οι πεντακόσιοι μεσίτες – μπετατζήδες, οι επίγονοι των μαυραγοριτών, οι γκροτέσκοι τηλεοπτικοί αστέρες και τ’ αφεντικά τους. Οι τύποι με τα πούρα και το βρώμικο μάτι δεν εκπροσωπούν τίποτα. Εισαγωγαί – Εξαγωγαί Πεπιεσμένου Αέρος Α.Ε.

Η αληθινή αριστοκρατία του τόπου είναι οι μαχητές της γνώσης, της επιστημονικής έρευνας, του μεροκάματου. Όσοι ξενυχτούν πάνω από τα βιβλία τους, αγωνίζονται στο μαγαζί, το γραφείο, το χωράφι τους, στην τέχνη ή την επιστήμη τους, όσοι αγρυπνούν φυλώντας τα σύνορα, την γη, τον αέρα, την θάλασσα μας, όσοι αληθινά προσέφεραν στην Πατρίδα, χωρίς να πλουτίσουν από το Δημόσιο Ταμείο. Πίσω από τον υπολογιστή ή το αλέτρι, στην πολιτική κονίστρα, στις Ένοπλες Δυνάμεις, στο εμπόριο ή την επιστημονική έρευνα, στα ποντοπόρα πλοία της ναυτιλίας μας, στα Τζουμέρκα ή στο Σικάγο, στην Μυτιλήνη ή την Μελβούρνη, οι πραγματικοί άριστοι είναι γύρω μας, δίπλα μας ή κάπου μακριά μας αλλά πάντως είναι πολλοί κι είναι δικοί μας. Σάρκα από τη σάρκα του λαού μας, ψυχή απ’ την ψυχή του.

Αυτοί θα ενωθούν, οι λίγοι κι οι πολλοί, το πλήθος κι οι κορυφαίοι, φέρνοντας ο καθένας την ελεύθερη βούληση του, το όπλο της ψήφου και της συμμετοχής του. Την ελπίδα και την περηφάνεια του. Χωρίς κατ’ ιδίαν προσύμφωνα, υποσχετικές και ιδιοτελείς επιδιώξεις. Μ’ έναν Αρχηγό. Όλων μας. Πληρεξούσιο μας απέναντι στο άγριο μέλλον. Θα το δαμάσουμε. Θα συνάψουμε όλοι μαζί του το πολιτικό συμβόλαιο αξιοπρέπειας και θα αγωνιστούμε για το πολυτιμότερο αγαθό μας, την Ελευθερία μας. Ελευθερία εθνική και κοινωνική, ελευθερία από τις δουλείες του Μνημονίου, την ύφεση και την υπανάπτυξη. Γιατί όπως είπε πριν από καιρό: «Δεν υπάρχει ελεύθερος άνθρωπος χωρίς ελεύθερη Πατρίδα». Αν αυτό δεν αρκεί για να μας ενώσει στη βάση, τότε τίποτα δεν μπορεί.

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 2/2/2011)

Το αναδημοσιεύουμε από το antinews.


Ενδεικτικά σχόλια

sirmar είπε:
03/03/2011 στις 12:47 am
Φάηλο άσε τα γλυκά λόγια δια την κεντροδεξία και άσε τον καρατζαφερη με τα σούργιλα και σαν το βορίδη η ΝΔ εχει πολλά παληκάρια.
Διότι εαν άπο τώρα αρχήζουμε και υποστηρίζουμε τους γύφτους καήκαμε

Αννα είπε:
03/03/2011 στις 2:39 am
Μπράβο σας.
Ασχοληθείτε με τον Καρατζαφέρη.
Σε λίγο που θα είναι η Χρυσή Αυγή στη βουλή να σας δω τι θα κάνετε.
5,3 είναι αυτό.

Advertisements
This entry was posted in declarations. Bookmark the permalink.